Τυπογραφία, η τέχνη της αναπαραγωγής κειμένων ή εικόνων με τη χρήση κινητών ανάγλυφων στοιχείων.
...για επικοινωνία email: kepeme@gmail.com
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

creations

Typoexpress

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Πενήντα (50) χρόνια από τη δολοφονία του Νικηφόρου Μανδηλαρά

1967-2017 Πενήντα χρόνια από τη μαύρη επέτειο


Γράφει ο Αλέκος Παναγούλης: «Μαθαίνοντας τον θάνατό σου δεν μπόρεσα να κλάψω. Στριφογύριζα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Θυμόμουνα την τελευταία μας συνάντηση. Δε θα τολμήσουν, έλεγες. Δεν έχουν άλλο δρόμο, σ' απαντούσα. Αυτός ο δρόμος θα είναι ο τάφος τους, φώναζες με πίστη. Ναι, Νικηφόρε, θα είναι ο τάφος τους. Αυτή την υπόσχεση σου δίνουμε αντί για μνημόσυνο».
Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1928 στην Κόρωνο της Νάξου, ένα χωριό φτωχό, αγκαλιασμένο με το γκρεμό. Την περίοδο της κατοχής οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και σε ηλικία 18 ετών είχε ήδη φάκελο φρονημάτων στην Ασφάλεια Σύρου. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος. Αρθρογραφούσε καθημερινά σε Αθηναϊκές εφημερίδες και εξέδωσε τα «Ναξιακά Χρονικά».
Με τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο και τον Σπύρο Κανελλόπουλο ίδρυσαν την Ένωση Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδος. Πράγματι, κάθε δράση του Νικηφόρου Μανδηλαρά περιφρουρούσε τη δημοκρατία. Πήρε μέρος στη δίκη Γλέζου ως συνήγορος υπεράσπισης και στη λεγόμενη Μεγάλη Δίκη ή δίκη των κατασκόπων στο στρατοδικείο της Αθήνας το 1960 για την υπεράσπιση 42 ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, ανάμεσα τους και ο Χαρίλαος Φλωράκης. Πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις για την εκτροπή και την αποστασία του 1965. Από το 1966, υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορούμενων της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, μια πολιτική και στρατιωτική σκευωρία που συντάραξε την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο ίδιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος τον απείλησε ότι θα το πληρώσει. Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς σε όλη τη σταδιοδρομία του αναλάμβανε αφιλοκερδώς τις υποθέσεις πολιτών που διώκονταν για τα φρονήματά τους.
Ήταν υποψήφιος στις «εκλογές βίας και νοθείας» του 1961 και σχεδίαζε να ξανακατέβει στις εκλογές που ήταν προγραμματισμένες για τον Μάιο του 1967. Όμως η επιβολή της χούντας την 21η Απριλίου κατέστησε σαφές ότι η ζωή του κινδύνευε και έτσι επιχείρησε να διαφύγει στην Κύπρο με εμπορικό πλοίο στις 17 Μάϊου του 1967.
Πέντε ημέρες αργότερα, το πτώμα του βρέθηκε στην παραλία Γεννάδι της Ρόδου. Οι αρχές έκαναν λόγο για πνιγμό, όμως εξ αρχής ο θάνατος του θεωρήθηκε μια στυγερή δολοφονία, από τους οικείους του και την κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Ακόμα και οι φωτογραφίες της εποχής που κατόπιν δημοσιεύτηκαν, αποκαλύπτουν εμφανές τραύμα στην καρδιά πιθανόν από σφαίρα ή άλλο αντικείμενο. Οι μαρτυρίες για το πληγωμένο του κορμί δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι ο Μανδηλαράς θεωρήθηκε επικίνδυνος για το καθεστώς, τόσο ώστε να απαιτείται η άμεση εξόντωσή του.
Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς θάφτηκε στη Ρόδο στις 24 Μαΐου, παρουσία μιας χούφτας ανθρώπων και πολλών χωροφυλάκων, χωρίς την οικογένειά του που δεν είδε ποτέ τον πτώμα του, ούτε πρόλαβε να ορίσει ιατροδικαστή. Την ίδια μέρα η είδηση του θανάτου του εμφανίστηκε στα Νέα με τίτλο «Το εκβρασθέν εις Ρόδον πτώμα εξηκριβώθη ότι ανήκει εις τον δικηγόρον Μανδηλαράν». Ωστόσο, το Γαλλικό Πρακτορείο, το BBC, η Deutsche Welle και ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας είχαν ήδη καλύψει εκτενώς την δολοφονία του, που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ καθώς και στην μεταπολίτευση, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.
Αλλά ας πούμε δυο κουβέντες πιο προσωπικές. Πριν από λίγα χρόνια, σε μια συναλλαγή με επιχείρηση στο Πόρτο Ράφτη χρειάστηκε να δώσω το επίθετό μου. Τότε ο ιδιοκτήτης, κάπως ταραγμένος, με ρώτησε αν είχα σχέση με το Νικηφόρο. Του απάντησα πως ήταν θείος του πατέρα μου αλλά δεν είχαμε επαφές με την οικογένειά του, ούτε δικαιούμαι να πιστώνομαι το όνομα. Μου είπε αυστηρά «Αν δεν ήταν ο Μανδηλαράς, εγώ σήμερα δε θα στεκόμουν μπροστά σου. Δε μου χρωστάς τίποτα».
Τραγουδάει η Χάρις Αλεξίου σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και μουσική Μάνου Λοϊζου: «Το δίκιο του αγώνα πολλά σου στέρησε, μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε. Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή».

_________

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Υπέροχες αναμνήσεις! μεσημέρι Κυριακής, ΤΟ ΤΑΨΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ. ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ "....ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ"

Giorgos Kipouras
Η ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΧΤΕΣ

ΤΟ ΤΑΨΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ. ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ "....ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ"

~~~~~~~~~~~~~
Ιωάννης Νικολακάκης 

Υπέροχες αναμνήσεις! μεσημέρι Κυριακής, μια μικρή ή μεγαλύτερη γιορτή για τα παιδιά γύρω από το ζεματιστό ταψί που μόλις έφθανε από τον φούρνο της γειτονιάς! Όχι τίποτε σπουδαίο για τα σημερινά δεδομένα, συνήθως κοτόπουλο ή χοιρινό, πατάτες ή ρύζι, αλλά η μυρωδιά και η γλυκιά αναμονή της πρώτης μπουκιάς ήταν όλα τα λεφτά!

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 150 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΤΕΡΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ (ΛΑΥΡΕΙΟΥ)



1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!

H μεγάλη ιστορική σημασία των μεταλλείων του Λαυρίου αποτέλεσε τη στέρεη βάση της άμυνας και του πολιτισμού της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Το Λαύριο απ' τα μέσα του 19ου αι. αναδείχθηκε στο πρώτο βιομηχανικό κέντρο της Ελλάδας, όπου, για τα ελληνικά δεδομένα, η βιομηχανική επανάσταση ύψωσε το ρωμαλέο της ανάστημα.
Η μεγάλη ιστορική διαδικασία της βιομηχανικής εξάπλωσης κατά τον 19ο αι. αγκαλιάζει και το Λαύριο και το μετατρέπει από έρημο τόπο που ήταν, πριν απ' το 1865, σε δυναμικό μεταλλευτικό -μεταλλουργικό κέντρο, ανάμεσα στα παρόμοια της Ευρώπης, σε μια πόλη εργατών, μεταλλωρύχων και μεταλλουργών, Ελλήνων και ξένων· το Λαύριο ήταν δημιούργημα της βιομηχανικής αστικοποίησης, μια πόλη του κεφαλαίου και της εργασίας.
Την 5η Μαΐου 1865 παράγεται, έπειτα από τόσους αιώνες, μεταλλικός αργυρούχος μόλυβδος και αποτελεί τη γενέθλιο χρονολογία του νεότερου Λαυρείου·
Με τον εορτασμό των 150 χρόνων από την αναγέννηση του Λαυρίου επιχειρείται ένας διάλογος με την ιστορία του τόπου και ταυτόχρονα τονίζεται το παραγωγικό νόημα που δίδαξε η πόλη.

1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!


Ο Δήμος Λαυρεωτικής αγωνίζεται να αξιοποιήσει με σεβασμό στο περιβάλλον τις πολλαπλές οικονομικές δυνατότητες του τόπου, οι οποίες εδράζονται στο λιμάνι, και τις προοπτικές του, δηλαδή την ενίσχυση με ισόρροπο τρόπο των υπαρχουσών βιομηχανιών και την προσέλκυση νέων ήπιας μορφής, τη στήριξη του Τεχνολογικού-Πολιτιστικού Πάρκου του Ε.Μ. Πολυτεχνείου ως στρατηγικής εστίας τεχνολογικών καινοτομιών και του ΒΙΠΑ-ΒΙΟΠΑ Κερατέας, την ανάδειξη γενικότερα του φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος της Λαυρεωτικής με ατμομηχανή την ίδρυση και λειτουργία του Μουσείου Μεταλλείας - Μεταλλουργίας Λαυρίου, τη δημιουργία ενός μεγάλου, διεθνούς ακτινοβολίας, ορυκτολογικού μουσείου, την ολοκλήρωση της αναστήλωσης του αρχαίου θεάτρου του Θορικού, τον πολιτιστικό, θαλάσσιο, μαθητικό και θρησκευτικό τουρισμό και γενικότερα τις υπηρεσίες.

Ενοποιό στοιχείο όλων αυτών θα αποτελέσει η σχεδιασμένη επέκταση του προαστιακού σιδηροδρόμου προς το λιμάνι του Λαυρίου, υπηρετώντας γενικότερα τις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας.
1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!


Πρέπει απ' την ιστορική ταυτότητα του Λαυρίου, που είναι μια ιστορική ταυτότητα παραγωγής, να αντλήσουμε το νόημα της παραγωγικής ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης ως δυναμικής πρόκλησης ευρύτερα για τη χώρα μας, προς όφελος πρώτιστα του πιο πολύτιμου κεφαλαίου της πατρίδας μας, των άνεργων νέων μας, οι οποίοι είτε «χάνονται» στην ξενιτιά είτε παραμένουν ξένοι στον τόπο τους.

Οι εκδηλώσεις λόγου και τέχνης για τα 150 χρόνια του νεότερου Λαυρίου στην παρούσα οξεία οικονομική κρίση συμπυκνώνουν τα σημαινόμενα: την ιστορική μνήμη, το νόημα της παραγωγής και το αίτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, και αυτά είναι τα πιο πλούσια μεταλλεία που παραδίδουν το Λαύριο και η ευρύτερη Λαυρεωτική στη χώρα μας και στη σύγχρονη κοινωνία.
1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!
* Ευχαριστούμε τον κ. Γιώργο Ν. Δερμάτη, Δρα Ιστορίας, για τις πολύτιμες πληροφορίες. Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Κωνσταντίνου Μάνθου και του Ε.Λ.Ι.Α.
Θορικία 2015: 150 χρόνια νεότερο Λαύριο
Ο Δήμος Λαυρεωτικής και το Ν.Π.Δ.Δ «Θορικός» προσπάθησαν μέσα σ αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη περίοδο να παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα τόσο από πλευράς ποιότητας όσο και από πλευράς ποσότητας, πρόγραμμα εκδηλώσεων, το οποίο ανταποκρίνεται επάξια στις απαιτήσεις του κάθε δημότη της Λαυρεωτικής, αλλά και σε αυτές των επισκεπτών της.
1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!
Μέσα απ' αυτό το καλοκαιρινό φεστιβάλ που διαρκεί ως τον Σεπτέμβριο (ξεκίνησε τον Ιούλιο) αναδεικνύεται ο πολιτισμός του τόπου, αλλά προσφέρεται και η δυνατότητα σε όλους να απολαύσουν καταξιωμένους καλλιτέχνες δωρεάν, σχεδόν στην πλειονότητα των εκδηλώσεων.
Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για τον Αύγουστο εδώ
1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!
Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για τον Σεπτέμβριο εδώ
1865-2015: 150 χρόνια Λαύριο!

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Τα πιο παράξενα βιβλία του κόσμου!

 in LIFE, 

images
Βιβλία αόρατα, μαγειρευτά, γύψινα, ζαχαρένια, άγραφα και τεράστια!
Ο τίτλος του παρόντος άρθρου σηκώνει μεγάλη συζήτηση: τι σημαίνει «τα πιο παράξενα βιβλία»; Τα πιο παράξενα σε περιεχόμενο; Σε επίπεδο ιδεών; Σε γραφή; Σε concept; Στη γενικότερη μορφή τους; Αυθαίρετος (αναγκαστικά) ο τίτλος, οπότε να εξηγηθώ: στο παρόν άρθρο επέλεξα να συμπεριλάβω μερικά βιβλία που ξεφεύγουν από το επίπεδο της απλής εκκεντρικότητας. Κι επιπλέον δεν είναι αθέλητα παράξενα και αντισυμβατικά: όλα ανεξαιρέτως είναι προϊόν πειραματισμού με τη φόρμα ή τη γραφή. Κοντολογίς, βιβλία που είναι στοχευμένα παράξενα σε επίπεδο κατασκευής ή σχεδιασμού και όχι απλώς περιεχόμενου, που ενίοτε νοούνται περισσότερο ως έργα τέχνης και σχεδιαστικά κομψοτεχνήματα, παρά ως αμιγή βιβλία.
Codex Seraphinianus: Το βιβλίο που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ή Η πιο παράξενη εγκυκλοπαίδεια του κόσμου.
CS255-Reindeer-Laser-602x491
«Αυτό το βιβλίο το έγραψε στον Μεσαίωνα ένας εξωγήινος που εστάλη στη Γη προκειμένου να μελετήσει και να κατανοήσει το ανθρώπινο είδος». Κάπως έτσι έγραψε για το βιβλίο αυτό ένας φαν στο Ίντερνετ. Και θα μπορούσε να είναι αλήθεια.
Το «Codex Seraphinianus» του Ιταλού Λουίτζι Σεραφίνι εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1981. Γραμμένο σε στυλ εικονογραφημένης εγκυκλοπαίδειας, το μεγάλων διαστάσεων βιβλίο απεικονίζει, κατά τα φαινόμενα, έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας, αυτόν μιας παράλληλης διάστασης ή ενός εξωγήινου πλανήτη. Ή έτσι φανταζόμαστε. Αφού είναι όλο γραμμένο σε μια φανταστική, άρα και ακατάληπτη γλώσσα.
Οι υπέροχες σουρεαλιστικές ζωγραφιές απεικονίζουν ανθρώπους, ζώα, φυτά, κατασκευές που είναι σε πρώτη βάση αναγνωρίσιμα αλλά συνήθως με κάποιο αλλόκοτο, ακόμα και ανατριχιαστικό twist: σώματα συνουσιαζόμενων εκφυλίζονται και συγχωνεύονται σε ένα κοινό σώμα αλιγάτορα, το ουράνιο τόξο συντίθεται από πουλιά, άνθρωποι βάζουν και βγάζουν το δέρμα τους κατά βούληση. Υβριδικές παρουσίες, στις οποίες σάρκα και μέταλλο, όργανο και μηχανικό εξάρτημα, άνθρωπος, ζώο και φυτό παρουσιάζονται συχνά αξεχώριστα, υποκείμενα σε συνεχή μεταμόρφωση ή αναδιαμόρφωση.
Η ακατάληπτη γλώσσα είναι γραμμένη σε μια εξίσου ανύπαρκτη γραφή, προφανώς αποκύημα της φαντασίας του συγγραφέα, που μοιάζει να μιμείται στοιχεία από τις σημιτικές γλώσσες. Λόγω της αινιγματικότητάς του -κανείς δεν ξέρει πραγματικά σε τι αναφέρεται και αν αναφέρεται σε κάτι- και των όμορφων σχεδίων, το βιβλίο έχει αποκτήσει φανατικό κοινό, που προσπαθεί εδώ και τρεις δεκαετίες να το αποκρυπτογραφήσει και να ξεκλειδώσει τα μυστικά του.
Πάντως, ο ίδιος ο Σεραφίνι -που έχει παραδεχθεί πως στο παρελθόν είχε δοκιμάσει ψυχοτροπικά ναρκωτικά- τα τελευταία χρόνια δήλωσε σε συνεντεύξεις του πως το κείμενο δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό που ήθελε ήταν να αποδώσει την εμπειρία που είχαμε μικροί, 3-4 ετών, όταν δεν ξέραμε ανάγνωση και ξεφυλλίζαμε τα βιβλία, κοιτάζοντας απλώς τις εικόνες, ενώ το κείμενο ήταν μια άγνωστη, αχαρτογράφητη περιοχή γεμάτη μυστήριο και δυνατότητες. Υπό αυτή την έννοια, το «Codex Seraphinianus» είναι μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία, αφού θα παραμείνει για πάντα απρόσβατο για τον φυσικό ομιλητή κάθε γλώσσας.
Πάντως, μέχρι σήμερα ερευνητές και γλωσσολόγοι επιμένουν πως πρόκειται για κρυπτογραφημένη γλώσσα με δομή και περιεχόμενο και προσπαθούν να «σπάσουν» τον κώδικα. Μερικοί διατείνονται πως τα έχουν καταφέρει. Ο Βούλγαρος γλωσσολόγος Ιβάν Ντερζάνσι έχει καταφέρει πάντως να αποδείξει πως η αρίθμηση του βιβλίου ακολουθεί μια δομή επηρεασμένη από το θεσιακό σύστημα του αριθμού 21. Μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το βιβλίο εδώ.
Blank: Το βιβλίο που δεν έχει τίποτα μέσα
blank
Blank δηλαδή «κενό». Βιβλίο όνομα και πράμα. Tabula rasa. Αν και στο εξώφυλλο αυτοαποκαλείται «μυθιστόρημα», στην πραγματικότητα το βιβλίο του Ντέιβις Σνάιντερμαν είναι εντελώς κενό, άδειο στο εσωτερικό του. Με εξαίρεση τη σελίδα των πνευματικών δικαιωμάτων, το βιογραφικό του συγγραφέα, τον πίνακα περιεχόμενων και τους τίτλους είκοσι κεφαλαίων. Μόνο τίτλοι, χωρίς κείμενο. Παραδείγματα: «Κεφάλαιο 1ο: Ένας χαρακτήρας», «Κεφάλαιο 2ο: Άλλος ένας χαρακτήρας», «Κεφάλαιο 3ο: Συναντιούνται, «Κεφάλαιο 8ο: Το Διαλύουν», «Κεφάλαιο 14ο: Συναντιούνται Ξανά
Πολλοί έχουν αναρωτηθεί τι νόημα έχει το βιβλίο κι αν πρόκειται απλά για ένα επιτηδευμένο γκαγκ. Οι τίτλοι των κεφαλαίων μοιάζουν κάπως σκωπτικοί, σχεδόν σαν να παραπέμπουν στην τυπική δομή ενός μυθιστορήματος, στην αριστοτελική δηλαδή δομή των τριών μερών, στην οποία κάθε μυθιστόρημα, ακόμα και το πλέον φαινομενικά αντισυμβατικό, πρέπει να υπακούσει. Όπως διερωτάται πάντως ένας αναγνώστης στο Ίντερνετ: «Πώς μπορεί κανείς να αξιολογήσει ένα κενό βιβλίο; Πόσοι θα χρησιμοποιήσουν τις λευκές, άγραφες σελίδες του για να σημειώσουν τις δικές τους ιστορίες; Ή λίστες με ψώνια; Ή αριθμούς τηλεφώνου
Εκτός των άλλων, το βιβλίο παραδίδεται σε συσκευασία από… γύψο, την οποία πρέπει να σπάσει ο αγοραστής προκειμένου να το ανοίξει και να αντικρίσει το… κενό. Πάντως, ο 40χρονος Σνάιντερμαν έχει το δικό του φανατικό κοινό στις ΗΠΑ, αφού το κάθε βιβλίο του συνιστά και ένα νέο πείραμα. Το πρώτο του βιβλίο, «Multifesto», κερδίζει επάξια τον τίτλο του πιο ύπουλα επιζήμιου βιβλίου: με τη ράχη του από γυαλόχαρτο, σιγά σιγά φθείρει όλα τα γειτονικά του βιβλία.
Tree of Codes: Το βιβλίο ως χαρτοκοπτική
Tree-of-Codes
Θεωρούμενος ως ένας από τους πιο ταλαντούχους και ευρηματικούς συγγραφείς της γενιάς του, ο 37χρονος Τζόναθαν Σάφραν Φόερ έβγαλε το 2010 ένα βιβλίο αληθινό κομψοτέχνημα, που μοιάζει περισσότερο με γλυπτό. Ο Φόερ πήρε το αγαπημένο του βιβλίο, «The Street of Crocodiles» (1934) του Μπρούνο Σουλτς, έκοψε το κείμενο σε λωρίδες, αφαίρεσε λέξεις και γράμμα και έφτιαξε ένα εντελώς καινούργιο βιβλίο. Ένα βιβλίο κυριολεκτικά σκαλισμένο, σμιλεμένο σαν γλυπτό, εξαιρετικά δύσκολο στην εκτύπωση λόγω της ιδιαιτερότητάς του (και σχετικά ακριβό γι’ αυτόν λόγο). Ήταν όνειρο του Φόερ για χρόνια να δημιουργήσει ένα βιβλίο με την τυπογραφική μέθοδο του «κοπτικού» (die-cut) και της απάλειψης λέξεων. Το ποιητικό αφήγημα που προέκυψε μπορεί να μη θεωρήθηκε εντελώς επιτυχημένο, αλλά το βιβλίο είναι σχεδιαστικά πανέμορφο.
Το μικρότερο βιβλίο στον κόσμο
Shiki-nο-Kusabana
Αναγνωρίστηκε επίσημα ως το μικρότερο βιβλίο στον κόσμο από τα Γκίνες, αφού οι διαστάσεις του δεν ξεπερνούν τα 0,74×0,75 χιλιοστά. Το γιαπωνέζικο «Shiki nο Kusabana» («Λουλούδια των τεσσάρων εποχών») εκδόθηκε, το 2012, σε 250 αντίτυπα. Το κάθε αντίτυπο μετρά 22 σελίδες, απεικονίζει λουλούδια και περιλαμβάνει τις ονομασίες τους στα ιαπωνικά (σε hiragana και katakana) και σε μεταγραφή σε λατινικούς χαρακτήρες. Το βιβλίο πωλείται μαζί με μια μεγαλύτερη, σε φυσιολογικό μέγεθος, πανομοιότυπο εκδοχή του. Και το καλύτερο; Στο πακέτο της αγοράς συμπεριλαμβάνεται και μεγεθυντικός φακός για να μη στραβωθείτε. Το βιβλίο είναι τόσο μικρό που περνάει μέσα από το μάτι βελόνας.
smalest
Το Ρεκόρ Γκίνες του μικρότερου εικονικού βιβλίου στον κόσμο (ακριβέστερα, η μικρότερη ever αναπαράσταση ενός έντυπου βιβλίου) ανήκει στον Ρόμπερτ Τσάπιν. Πρόκειται για το «Teeny Ted from Turnip Town» (2007), που δημιουργήθηκε σε εργαστήριο νανοτεχνολογίας. Είναι τόσο μικρό (0,07 χιλιοστά x 0,10 μικρομέτρα) που είναι αόρατο στο μάτι. Τα γράμματα είναι χαραγμένα μέσα σε 30 μικροταμπλέτες πάνω σε κρυσταλλική σιλικόνη. Για να διαβάσει κανείς την ιστορία – ένα παραμύθι – χρειάζεται ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης.
Το μεγαλύτερο βιβλίο του κόσμου
biggest-1
Το μεγαλύτερο βιβλίο στον κόσμο, από το 2012, σύμφωνα με τα Ρεκόρ Γκίνες είναι «Ο Βίος του Προφήτη Μωάμεθ». Το περιεχόμενο προφανές από τον τίτλο. Το μέγεθος; Τέσσερα μέτρα ύψος, πέντε μέτρα πλάτος, 1000 κιλά βάρος. Σελίδες 429.
Klencke
Από τα πιο μεγάλα, πάντως, ο 350ετής Άτλαντας Klencke που φιλοξενείται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, ύψους 1,78 μ. και πάχους 1,05 μ.
biggest-2
Στην Ουγγαρία επίσης, δύο τυπογράφοι, πατέρας και γιος, ισχυρίζονται πως έχουν φτιάξει το μεγαλύτερο βιβλίο στον κόσμο, ύψους 4 μ., πλάτους 3,6 μ. και βάρους 1400 κιλών.
e
«Λιπογραμματικά κείμενα» είναι αυτά που σκοπίμως παραλείπουν ένα γράμμα (ή παραπάνω) της αλφαβήτου, έναν αριθμό κλπ. Πρόκειται λοιπόν για γλωσσικά πειράματα. Ορισμένοι εφάρμοσαν τους περιορισμούς του παιχνιδιού αυτού σε επίπεδο μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημα «La Disparition» (αγγλιστί «A Void») του Ζορζ Περέκ, από το 1969, το οποίο αριθμεί 300 σελίδες, δεν περιέχει καμία λέξη που να περιέχει το γράμμα «Ε» (με εξαίρεση το ονοματεπώνυμο του συγγραφέα). Χρονικά προηγείται όμως το μυθιστόρημα «Gadsby» (1939) του Έρνεστ Βίνσεντ Ράιτ, 250 σελίδων, που επίσης απαλείφει το γράμμα «Ε», ενώ το μυθιστόρημα «Le Train de Nulle Part» (2004) του Μισέλ Ντανσέλ, 233 σελίδων, δεν περιέχει κανένα ρήμα.
Το πιο δηλητηριώδες βιβλίο του κόσμου
Shadows-from-the-Walls-of-Death-1
Πρέπει να το πιάσεις προσεκτικά, ειδάλλως –κυριολεκτικά– αρρωσταίνεις. Όχι πως θα σου πάρει πολύ ώρα να το τελειώσεις: οι περισσότερες από τις περίπου 100 σελίδες του δεν περιέχουν καν κείμενο.
Οι «Σκιές από τους Τοίχους του Θανάτου» (Shadows from the Walls of Death) του Ρόμπερτ Κλαρκ Κέτζι (1823-1902) είναι, όπως τιτλοφορείται ευθαρσώς το παρόν άρθρο, το πιο επικίνδυνο, το πιο τοξικό βιβλίο στον κόσμο. Όχι ιδεολογικά, επειδή δυνητικά παρακινεί στη βία, τον ρατσισμό, τον εξτρεμισμό, επειδή θεωρείται «ανήθικο», ικανό να «διαφθείρει» τη νεολαία. Όχι. Είναι ένα βιβλίο επικίνδυνο για τη σωματική σου υγεία, ένα βιβλίο που μπορεί να σε κάνει να αρρωστήσεις, απλά και μόνο φυλλομετρώντας το. Και αυτό, γιατί κάθε σελίδα, μαζί και το εξώφυλλο, είναι δηλητηριώδη.
Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει σε ανάγνωσμα τρόμου, αλλά στην ουσία πρόκειται για ένα ας πούμε, ιατρικό πείραμα, που καταδεικνύει τους κινδύνους από τη δηλητηρίαση από αρσενικό. Κάθε σελίδα του βιβλίου, άλλωστε, προέρχεται από ταπετσαρίες που περιέχουν στοιχεία αρσενικού.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1873, ο γιατρός Ρόμπερτ Κλαρκ Κέτζι, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, στις ΗΠΑ, εξελέγη στην κρατική υγειονομική επιτροπή του Μίσιγκαν. Την επόμενη χρονιά, με δοκίμιό του, που έφερε τον τίτλο «Δηλητηριώδεις Ταπετσαρίες», ο Κέτζι επέστησε την προσοχή σε ένα σημαντικό πρόβλημα που μάστιζε τους κατοίκους των ΗΠΑ και όχι μόνο την περίοδο εκείνη: τη δηλητηρίαση από ταπετσαρίες των οποίων η βαφή περιείχε αρσενικό.
61883-136620
Ρόμπερτ Κλαρκ Κέτζι (1823-1902)
Τον 19ο αιώνα, η ανάμειξη αρσενικού σε μπογιά ήταν ιδιαιτέρως διαδεδομένη. Και αυτό, παρότι είχαν παρατηρηθεί πολλές περιπτώσεις δηλητηρίασης – φημολογείται πως ο ίδιος ο Ναπολέων Βοναπάρτης είχε αρρωστήσει από την ταπετσαρία του δωματίου του, στο νησί της Αγίας Ελένης, όπου είχε φυλακιστεί. Το 1887, ο Αμερικανικός Φαρμακευτικός Σύλλογος εξέδωσε μια εκτίμηση βάσει της οποίας περίπου το 65% των ταπετσαριών στις ΗΠΑ περιείχαν στοιχεία αρσενικού. Με το πέρασμα του χρόνου και τη σταδιακή φθορά της ταπετσαρίας, το αρσενικό διαχεόταν στην ατμόσφαιρα σε κόκκους σκόνης, που εισέπνεαν οι ένοικοι, με καταστροφικά αποτελέσματα για την υγεία τους.
Shadows-from-the-Walls-of-Death-2
Από το εσωτερικό του βιβλίου, μία από τις δηλητηριώδεις σελίδες-ταπετσαρίες
Ωστόσο, αρχικά τα συμπτώματα της δηλητηρίασης – πονοκέφαλος, σωματικοί πόνοι, πυρετός, διάρροια, τριχόπτωση, αποχρωματισμός του δέρματος, σπασμοί, νευροπάθεια – δεν είχαν συνδεθεί με το αρσενικό στις ταπετσαρίες. Επρόκειτο άλλωστε για συμπτώματα που απαντούνταν σε ένα σωρό άλλες ασθένειες. Ελάχιστα είχε παρατηρηθεί πως, με την απομάκρυνση του ασθενούς από το σπίτι, τα συμπτώματα γρήγορα υποχωρούσαν. Ουκ ολίγες περιπτώσεις θανάτων λόγω δηλητηρίασης από την ταπετσαρία θεωρήθηκαν εσφαλμένα συζυγικές ανθρωποκτονίες.
Το 1874, ο δρ. Κέτζι, προκειμένου να αποδείξει στους δύσπιστους συμπατριώτες του τους κινδύνους από τη χρήση αρσενικού στις βαφές, συγκέντρωσε εκατοντάδες τέτοιες ταπετσαρίες από καταστήματα των πόλεων Ντιτρόιτ, Λάνσινγκ και Τζάκσον και κατόπιν τα «έδεσε» σε μορφή βιβλίου. Συνολικά έφτιαξε εκατό αντίτυπα των «Σκιών από τους Τοίχους του Θανάτου» και τα απέστειλε σε διάφορες βιβλιοθήκες των ΗΠΑ, εφιστώντας την προσοχή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και των Αρχών για τον υγειονομικό αυτό κίνδυνο.
Το πείραμα του Κέτζι πέτυχε και συνέβαλε σημαντικά στην αύξηση των μέτρων ασφαλείας στην παραγωγή ταπετσαριών – ακόμα κι αν, μία ηλικιωμένη που εξέτασε ένα από τα αντίτυπα χωρίς να λάβει τις απαραίτητες προφυλάξεις, λέγεται πως αρρώστησε.
Σήμερα, απομένουν μόνο δύο αντίτυπα στον κόσμο, εκ των οποίων το ένα φυλάσσεται στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο Αν Άρμπορ και το άλλο στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο ανατολικό Λάνσινγκ. Αμφότερα παραμένουν εξαιρετικά τοξικά: μπορεί κανείς να τα μελετήσει μόνο αφού λάβει ειδική άδεια και φορέσει πλαστικά προστατευτικά γάντια. Το κάθε αντίτυπο φυλάσσεται σε προστατευτικό κοντέινερ, το εξώφυλλο είναι τυλιγμένο με πλαστική σακούλα αρκετά μεγάλου πάχους, ενώ κάθε σελίδα/ταπετσαρία καλύπτεται ξεχωριστά με πλαστικό περιτύλιγμα. Κάθε μετακίνηση των αντιτύπων γίνεται αργά και προσεκτικά πάνω σε ειδικό καρότσι.
Το μόνο κείμενο του βιβλίου είναι ο πρόλογος του Κέτζι, που ενημερώνει για την υγειονομική απειλή, καθώς και αποσπάσματα από τη Βίβλο που μιλούν για την «πανούκλα» στους τοίχους των σπιτιών.
Θα το διαβάζατε; Με τα σχέδιά του και το μεγάλο μέγεθός του (55 x 75 εκατ.) είναι κάτι σαν coffee table book της εποχής – ακριβέστερα, poison table book. Ευτυχώς δυσεύρετο.
Το μόνο βιβλίο που μπορείς να μαγειρέψεις και να φας
cook
Είναι γερμανικός τσελεμεντές, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Korefe και είναι ο ορισμός του αναλώσιμου βιβλίου. Εν μέρει βιβλίο, εν μέρει λαζάνια. Οι σελίδες του είναι φύλλα ζυμαρικών. Αφού το διαβάσεις, λοιπόν, μπορείς να το μαγειρέψεις, μαζί με κρέας και λαχανικά και να το σερβίρεις.
Ένα βιβλίο σκέτη γλύκα
sweet
Πώς να κάνεις πιο ελκυστικούς τους καταλόγους των εκθέσεων τέχνης, ειδικά για τις νεαρές ηλικίες; Για τις ανάγκες της έκθεσης Design Criminals, ο καλλιτέχνης Αντρέας Ποχαντσένικ σχεδίασε καταλόγους, των οποίων τα εξώφυλλα είναι φτιαγμένα από ζάχαρη. Εκτός από τα εξώφυλλα, μπορείς να καταβροχθίσεις και τις σελίδες-βάφλες, ενώ ακόμα και το μελάνι που χρησιμοποίησε είναι οργανικό, άρα και βρώσιμο.
Το βιβλίο που είναι (κυριολεκτικά) ο καθρέφτης μας
The-Mirror-Book
Το «The Mirror Book» των Τζον Κρίστι και Ρον Κινγκ κυκλοφόρησε σε 35 αντίτυπα το 1985. Οι 22 σελίδες του δεν είναι χάρτινες: είναι καθρέφτες. Σύμφωνα με τους ίδιους τους δημιουργούς, είναι ένα βιβλίο για την αυτογνωσία και την ενδοσκόπηση. Καθώς γυρνάει κανείς τις σελίδες, βλέπουμε το πρόσωπό μας, διαστρεβλωμένο. Έτσι, ο ίδιος ο αναγνώστης «γίνεται» το κείμενο.
Το βιβλίο που λάμπει στο σκοτάδι
glow
Οι Κροατές designers Bruketa&Žinić σχεδίασαν το μόνο βιβλίο στον κόσμο που λάμπει στο σκοτάδι. Ταιριαστός τίτλος: «Good ideas in the glow in the dark». Τι πραγματεύεται, μη με ρωτήσετε.
Το δίδυμο είχε πρωτοτυπήσει και παλαιότερα, έχοντας δημιουργήσει ένα βιβλίο μαγειρικής το οποίο πρέπει πρώτα να ψήσεις για να αποκαλυφθούν, λόγω υψηλής θερμοκρασίας, τα γραμμένα με ειδικό μελάνι κείμενά του. Προσοχή όμως: μην το παραψήσετε. Πρέπει να τυλιχθεί σε αλουμινόχαρτα για να μην καεί και μετά να ψηθεί για 25 λεπτά σε θερμοκρασία 100 βαθμών Κελσίου. Μόνο τότε μπορείτε να διαβάσετε τα κείμενα και να εμφανιστούν τα εικονογραφημένα φαγητά.
- από το: http://kissmygrass.gr/

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Αλέξης Τσίπρας: Οι δανειστές θα πάρουν τα λεφτά τους, όχι όμως και τη χώρα


«Κερδίσαμε μια κρίσιμη μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμη μπροστά μας» τόνισε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε συγκέντρωση του ιταλικού ψηφοδελτίου «Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα», στην πλατεία Πιάτσα Φαρνέζε, στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης.
O κ. Τσίπρας απευθυνόμενος στους δανειστές της Ελλάδας τόνισε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνει τους δανειστές ότι τα λεφτά τους θα τα πάρουν, αλλά τη χώρα δεν θα την πάρουν».

Αναφερόμενος, στο εγχείρημα της Άλλης Ευρώπης, ο κ. Τσίπρας είπε: «Η επιτυχία της θα είναι η δέσμευση για να αποκλεισθούν οι κοινωνικοί αποκλεισμοί, η ανεργία και η φτώχεια. Για να επανενώσει η Αριστερά την Ευρώπη, την οποία έχει διαιρέσει ο νεοφιλελευθερισμός».

_____________